Vroeger kende men ook al kolenhandelaren. Zij werden koale-jidse genoemd. Met hun paard of muilezel trokken zij naar stad en dorp. De dieren waren beladen met zakken kolen. Zo gingen de handelaars langs de deuren. Later kochten zij paard en wagen. Hierdoor ging de kolenhandel beter en vlugger. Ook de café's hielden rekening met de kolenhandel. Vóór bijna elk café stond vers drinkwater gereed voor de paarden. De vrachtrijders dronken binnen. Het spreekt vanzelf dat onderweg vaker een pauze werd gemaakt om het stof weg te spoelen.

Om het kolentransport te vergemakkelijken, legde Kloosterrade in 1786 twee wegen aan. In totaal waren zij ongeveer 14 kilometer lang. Zij liepen van de Holz tot Valkenhuizen en van Pannesheide tot Herzogenrath (D). Deze wegen waren gedeeltelijk nieuw. (Daarvandaan de naam Nieuwstraat). Zij waren 18 meter breed. In het midden van elke weg was een strook plaveisel van 9 m. breed.

Op deze wegen werd tol geheven. Al in juli 1783 had de abt een belangrijke overeenkomst gesloten met de schout en de bestuurders van 's-Hertogenrade. Deze laatsten deden toen afstand, ten gunste van Kloosterrade, van hun recht binnen de stad en vrijheid van 's-Hertogenrade weggeld te heffen. De abt verleende hun daarvoor vrijheid van tol op de nieuwe wegen. Ook nam de abt het onderhoud van hun wegen voor altijd voor zijn rekening en kende hen een jaarlijkse rente toe.