Limburgse mijnen

Home   Advertenties   Brievenrubriek   Medewerking   Vragen   Onderhoud site   Links   Bronnen   Contact   Auteursrechten

Verhalen oud mijnwerkers

 

U mag hier uw verhalen schrijven.

Klik hier voor het Mijnwerkersverhaal van Henk Peeters.

Klik hier voor een mijnwerkersverhaal van een oud mijnwerker

Stuur het mij per e-mail en wij plaatsen ze met uw toestemming

Nieuw  Mijn naam is Funs Goffin en ik ben de jongste zoon van een mijn werker! Helaas is mijn vader veel te vroeg gestorven maar zijn verhalen zijn nog in mijn gedachten alsof hij ze gisteren aan mij vertelde!

Wat veel vuldig naar voren kwam in zijn verhalen dat was de kammeraadschap en hoe de koempels op elkaar moesten en konden vertrouwen! Als d'r Mai zijn mijn verleden begon te vertellen zat ik gekluisterd aan zijn lippen! Hij heeft op de Wilhelmina gewerkt (ik geloof 20 jaar) totdat deze ging sluiten! daar heeft hij toen ook zeer veel problemen mee gehad! Hij moest toen op de DAF in born gaan werken maar dat heeft niet lang geduurd! Wat ik mij nog herinner is dat hij in zwaar overspannen toestand thuis zat en dat hij de koel wel echt miste! Op de DAF was het werk een peuleschil maar de kameraadschap was ver te zoeken vertelde hij! Als hij over de DAF praate kwam vaak het woord matennaaierij over zijn lippen! Mijn vader is via zijn oom (Johan Kokkelkoren op de Wilhelmina gekomen dat was naar zijn diensttijd in Indonesie! Mischien zijn er nog mensen die mijn vader herinneren zijn naam is Mathieu (Mai) Goffin uit Simpelveld! Groet aan iedereen die dit leest en Gluck auf!

Alfons (Funs) Goffin

 

Nieuw.   Mijn zwager Jo Houers en ik stonden op de kooi om bij de 410 meter verdieping afgelaten te worden, toen er een koempel naast ons begon te kreunen. Jo, een en al medeleven, vroeg aan de koempel wat hem scheelde. Deze antwoordde: "ik heb zo'n tandpijn". "Nou", zei Jo, "als we dadelijk onder aan de schacht zijn kom je maar even mee. Ik kan dat namelijk afbidden". Zo gezegd zo gedaan. Onder aan de schacht aangekomen nam Jo de koempel mee naar een stil plaatsje. Daar aangekomen zei Jo tegen de koempel: "zet je maar op je knieën dan kan ik beginnen met je tandpijn af te bidden"". Je moet mij wel alles nazeggen". De koempel zette zich op de knieën en Jo begon: "Lieve"Heer ig hub zoen tandpien, ig kan gein kuukske mee bieten". De kompel zei het na: "Lieve heer ig hub zo'n tandpien, ig kan gen kuukske mee bieten. Jo zei daarop, "loat dig dan in de moel schieten", waarna hij hard moest rennen om uit de handen van de koempel te blijven.

Groetjes Hans Doors


 

 

De Maurits

Op gegroeid in het Mauritspark, pal naast de mijn Maurits zag ik als klein jochie de mijnwerkers naar hun werk gaan. Niet wetende wat hun werk inhield, alleen ze "maakten kolen. " Later toen het studeren niet zo lukte, dreigden mijn ouders,"als je niet leert ga je maar in de mijn werken". Met 15 jaar ging ik dan ook naar de mijn. Eerst de M.V.S. (Mijnbouwkundige Vakschool Staatsmijnen). Niet te verwarren met De Mijnschool, de opleiding voor de soms gehate opzichters ondergronds. Na deze opleiding te hebben gevolgd, waar ik de rest van mijn leven de vruchten van heb geplukt, werd je klaar gestoomd voor het ondergrondse werk, als Mijn Technisch Vakman moest je liefst 16 vakken onder de knie hebben. Het werk was zwaar en soms beestachtig,"kolen maken". Hier leerde ik kameraadschap,en als protestante hollander het"limburgs". Ook had je geen sportschool nodig, je werd zo sterk als een paard. Je was trots op de Maurits, de grootste 2 schachten mijn in Europa. Als je op de mijn ging werken zei men, dan had je het hele leven werk. Nog altijd ben ik trots er op dat ik al op 20 jarige leeftijd het houwerdiploma mocht ontvangen. Echter na 6 jaren bleek de wereld heel anders,Sluiting !!. Een korte carrière als mijnwerker. Na een korte tijd bij DAF kreeg ik werk bij Macintosh,waar ik 38 jaar bleef. Maar de Mijnwerker is nooit meer uit mijn genen verdwenen.

Met vriendelijke groeten Wim ter Haar Achter de Hegge 24 6129 KH Berg a/d Maas

Geplaatst op 20-12-2008

 

Als geboren en getogen Heerlenaar, doch al meer dan 45 jaar in Apeldoorn wonend, werd ik door een kennis (eveneens in Heerlen geboren en getogen en daar ook niet meer wonend) op de hoogte gebracht van deze interessante en uitgebreide site.

Met het vorderen der jaren kijken veel mensen terug op hun verleden; wij behoren daartoe. Bovendien is één van mijn hobby’s het autobusvervoer en samen met wéér een andere kennis, nog steeds woonachtig in Heerlen, wissel ik herinneringen uit over vroegere Zuid-Limburgse autobusondernemingen.

Behalve de busbedrijven Mevis en De Valk, zorgden ook de LTM (Heerlen), IAO (Nieuwenhagen/Eygelshoven) en CAO (Grevenbicht) voor het vervoer van mijnwerkers naar de verschillende mijnen. Ook herinner ik me bussen van Belgische ondernemingen uit o.a. Zonhoven.

Met vriendelijke groet,

Bert Nijkamp.

(mijnwerkerszoon in 1941 te Heerlen geboren)

 

Wiel Palm is mijn naam en kom uit een mijnwerkers gezin ik ben geboren in 1945 en ben nu 62 jaar.Mijn vader Frans Palm werkte op de staatsmijn Emma als meesterhouwer en dienstdoende opzichter, mijn broer Hein Palm werkte ook op de staatsmijn Emma als ploegbaas,  mijn jongste broer Herman Palm werkte maar even op de staatsmijn Emma maar ging al vrij snel naar de marechauchee en werd daar beroeps.Als jongen van 14 jaar uit dit mijnwerkersgezin was er vroeger maar één weg "naar de mijn"' via de opleiding aan de OVS werd ik opgeleid voor ondergronds mijnwerker, eerst een dag per week ondergronds,daarna twee dagen per week daarna drie dagen enz.enz. totdat je het houwers diploma mocht behalen, hier ben ik dan ook voor geslaagd en ging ik voor vast ondergronds. Mijn houwersdiploma     

 

Dit verhaal wordt nog aangevuld